Nefes

Şiirlik

Nefes

Her Şeye Rağmen Mutluydum

Yediğim sille çoktu, yüzümde dağların izi,rüzgâr sert eserdi, yine severdim sizi.Sırtımda odunlar, yeşil çantam, kuru ekmek,bir avuç köz yeterdi geceden sabah etmek. Şehir ateş içindeydi, sokak buz keserdi,bir parça yeşil çimen bütün dünyaya değerdi.Köpekler uyurdu yanımda, gök inerdi üstüme,korkmazdım o...

Devamını Oku →

Mülâhazalar, Nefes

Sönsün Nâr-ı Aşk!

Mahzun Bahadır’ın sinesine düştü kor, Dünya gözüne zindan, nefes alması pek zor. O ay yüzlü Ahuya, varıp sordu usulca: “Yüzün bedir misali, kaşların gergin yayca. Gözlerinde ela sır, salınışın bir suna, Hangi ilden koptun da, düştün benim yoluma?” O ise sükût etti, dilleri mühürlendi, Bir tek...

Devamını Oku →

Nefes

Hâmûşân

Sözlerle ve gözlerle anlatılmaz,Bir yaktı mı yanmadan durulmaz. Âşık “Vuslat isterim.” der, Yanmanın lezzetinden kendini alamaz. Sönecek diye korkar yüreğinin nârı, Aşkın akışında akarken gitti ârı. Sessizlik oldu âşığın varı, Gelse de gelmese de hep onunla yârı. İsâ Divanetoros Hakiki aşkın...

Devamını Oku →

Nefes

Bî-Âşık

Pervaneler döner durur,Benim muma hevesim yok.Derviş hırkasını bulur,Benim ipliğe meylim yok. Dergâh dergâh gezer herkes,Benim menzile kastım yok.Aşkı zikreder her nefes,Benim çekecek virdim yok. Nefsi ateşe atanlar,Benim yanacak cismim yok.Dünya pazarında yitenler,Benim satacak ismim yok. Tecelliyi bekler gözler,Benim...

Devamını Oku →
↑
Close