Karanlık oda, loş bir ışık. Ne dinlediğim belli değil. Rahatsızım, içimi döküyorum işte; hor görme. Belki senden değilim, belki seninle değilim. Bilmiyorum.
Babacım, yoruldum. Hani her şeyi hallederdim ya, hani benden ötesi yoktu. Şimdi aynada korkunç bir adam var. Bana bakıyor, ben ona. Çok uykum var; uyumak için değil, ağlamaktan kaçıyorum.
Gece dedim ya… elim yazmıyor, dilim söylemiyor. Yazsam da anlamazsın ki.
Benim hikâyem acı değil, çok güzel. Acı olan, o günler bir daha dönmeyecek. 2020’den sonrası yok bende. Takvim değişti, ben değiştim.
Şimdi hayalimdeki şehirdeyim. Sanat dolu sokaklar, duvarlarda şiirler; kapalı dükkânların önünde ıslak köpekler, kaldırımda evsizler, geceyi poşete dolduran çingeneler. Yokuş çıkıyorum, mezarlık bitmiyor. Apartmanların ışıkları sönüyor ben yanıyorum, bir kot ceket bir çakmak ve son dal sigara yürüyorum işte…
Gökyüzüne bakıyorum, yıldız yok.
Şehir dolu.
Bende kimse yok.
Neyse…
Bugün konuşamıyorum.
Gözlerimde yaş yok…