Ağır bir hastalık geçiriyorum ama hastalığımı bilmiyorum. Sadece unutuyorum. Geçmişim yok oluyor, ellerimden kayıp gidiyor gençliğim, kendim yok oluyorum. Kim olduğunu bilmiyorum. Oradayım, sen de oradasın. Bitiyor. Kalbim tükenmeden al. Bitti, her şey bitti! Anladın mı? Kendimi kaybettim. Şuursuzca yazıyorum bugün. İster yargıla ister sev, artık her şey için çok geç.
Uyardılar, bağırdılar, duymadım. “Ölüyorsun, uçurum kenarında gezme!” dediler. Ben ise dinlemedim. Bir kuzunun sesinin peşine verdim kendimi. Bembeyaz koşuyordu o, bir orkide. Koştuğu yer nevruz çiçekleriydi. Okyanusu göremedim, atladım içine. Boğuluyorum! Canıma kasteden cellat ne güzel bakıyor, ben ise uyuyorum. Bakışlarını görüyorum ama kime ait olduklarını hatırlayamıyorum. Biraz daha yaklaş, belki tanırım seni. Belki de tanımamak daha iyidir. Bilmiyorum. Bir şey söyleyecektim, çok mühim bir şey. Az önce aklımdaydı…
Bana bazı fotoğraflar gösterdiler. Bak, dediler, buradasın. Gördüm. Bir adam gülüyordu. Yanında başkaları vardı, onlar da gülüyordu. Güzel bir gün geçirmiş olmalılar. Adamın yüzü benim yüzümdü fakat o gün bana ait değildi. Fotoğrafı çevirdim, arkasında bir tarih yazıyordu. Demek o gün de yaşamışım. Demek o sabah uyanmış, bir yerlere gitmiş, bir şeylere gülmüşüm. Akşam olunca ne yaptım acaba? Kiminle konuştum, neye üzüldüm? Belki hayatımın en güzel günüydü. Ben orada yoktum artık.
Bazen iyileşmekten de korkuyorum. Ya hatırlarsam? Ya unuttuğum her şey bir sabah kapıma dayanırsa? Kimleri incittim, kimlerden af diledim, kimlerin ardından ağladım bilmiyorum. Belki sen de onlardan birisin. Belki bu mektubu sana yazmamam gerekiyordu.
Şimdi bu mektubu bitirmem gerek. Ellerim yoruldu, bazı kelimeleri ikinci defa yazdığımı fark ediyorum. Belki aynı şeyleri daha önce de anlattım sana. Belki bu, sana yazdığım ilk mektup değil. Bilmiyorum. Okurken bazı cümlelerimi anlayamazsan düzeltme. Oldukları gibi kalsınlar.
Mektubun sonuna geldim. İmzamı atacağım şimdi. Kalemi elime aldım, kâğıdı düzelttim. Bir an durdum.
Unuttum ya Adımı bilmiyorum…