Ne çok yorulmuşum, her şey bitmiş, mutluyum sanki ama değil. Daha yeni başladığımızı biliyorum, farkındayım ama yorgunum. Sanki yüz yıldır yaşıyorum, ıstırap mı çekiyorum, her şey yolunda mı anlamıyorum. Tütün kesem delinmiş, çakmağım çakılmıyor, nedir bu? Toprak altında bıraktıklarım mutlu mu, beni görünce gurur duyarlar mı bilmiyorum. Hiç uğruna çocukluğumdan oldum, sebepleri sırrımda mahfuzdur.
O sırrı taşımak yaşlandırıyor insanı. Büyümek falan değil bu, düpedüz eksilmek. Memlekete dönsem bıraktığım sokakları bulamayacağım, gençliğimi arasam zaten çoktan kendi ellerimle başka bir yerlere gömdüm. Geriye sadece bu anlamsız yorgunluk kalıyor. Gökyüzüne bakıp durmam da o yüzden; yıldızlar hiç değişmiyor, en azından ne kadar uzakta oldukları belli. Bizimkisi ne idüğü belirsiz bir mesafe. Ne adamakıllı ileri gidebiliyorum ne de geriye dönebiliyorum. Sadece durup şu çakmağın inat etmeyi bırakıp yanmasını, en azından bir anlığına şu aklımdaki gürültüyü dağıtmasını bekliyorum. Hepsi bu.